شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : بر زن لازم است كه حتما تقصير كند . شارح ( ره ) مىفرماين : بنابراين اگر حلق نمايد از او مجزى نيست حتى اگر آن را نذر كند نذرش لغو و باطل است چنانچه اگر مرد در عمره تمتع به آن مبادرت ورزد اگرچه از باب عمل به نذر باشد لغو و بيهوده است . سپس مىفرماين : در حلق و تقصير لازم است ناسك نيّتيكه مشتمل بر قصد محلّ شدن از نسك مخصوص است نموده و آن را مقرون با قربت كند . ناگفته نماند همين قدر كه مسماى حلق يا تقصير حاصل شود كافيست . قوله : و ان نذره : يعنى اگرچه مرد حلق را نذر نموده باشد . قوله : و يجب فيه : ضمير به حلق راجع است . قوله : و يجزى مسمّاه : ضمير به حلق عائد است . قوله : كما مرّ : در مبحث تقصير شرح آن گذشت . متن : و لو تعذر فعله في منى في وقته فعل بغيرها وجوبا ، و بعث بالشعر إليها ليدفن فيها مستحبا فيهما من غير تلازم ، فلو اقتصر على أحدهما تأدت سنته خاصة . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : اگر ناسك در منى نتوانست عمل حلق را بجاى آورد واجب است در مكانى ديگر به آن مبادرت نموده و مستحب است مويها